NL | FR

Beste vrienden,

 

Overmorgen is het precies een jaar geleden dat we naar de stembus trokken. Over wat er nadien is gebeurd, zijn al veel toespraken gehouden. Er zijn krantenpagina’s en tv-reportages mee gevuld. Er verscheen zelfs een boek over deze periode. Met alle details: aangename en minder aangename.

 

Ja, ik zou het daar vandaag opnieuw over kunnen hebben.
Over de verkiezingsuitslag waarna onze partij een stap moest terug zetten.

 

Of die verkiezingsuitslag nu al dan niet rechtvaardig was.
Over de onhaalbare verkiezingsbeloftes van sommige partijen.
Over mislukte formaties en geschonden menselijke relaties.
Over de verantwoordelijkheid van onze partij toen het allemaal niet meer lukte en men Guy Verhofstadt moest terugroepen om het land uit de crisis te helpen.

 

Over de gemengde gevoelens waarmee onze partij nadien in de regering stapte.
Over de manier waarop de anti-politiek toesloeg.
En vooral over de toegenomen communautaire spanningen.

 

Wel, beste vrienden, ik ga het daar vandaag niet over hebben. Ik ga daar bewust niet over spreken. Ik ga niet opnieuw de zoveelste analyse maken.

 

Het enige wat ik vandaag wil doen, is kijken naar de toekomst. Want, vrienden, dat is ons handelsmerk, de toekomst voorbereiden.

 

Wij zitten niet vast in het verleden. Wie te veel achterom kijkt, blijft stilstaan. En wie stilstaat, mist de afspraak met de toekomst.

 

Wie vandaag kranten leest, wie naar de mensen luistert, zou van minder cynisch worden, de moed verliezen. Ja, er zijn evidentere periodes geweest om aan politiek te doen. Soms kom ik medestanders tegen die mij vertwijfeld vragen: ‘Wat gebeurt er allemaal?’

 

Maar aan cynisme mogen we ons niet overleveren.  Liberalen blijven niet bij de pakken zitten. Wij willen er voor gaan, verantwoordelijkheid opnemen. Dat is onze opdracht. Niets doen is voor liberalen geen optie. Wij moeten mensen hoop geven en zorgen dat er vertrouwen is. We moeten en kunnen bewijzen dat de politiek in staat is om antwoorden te bieden op moeilijke problemen.

 

Die ingesteldheid, dames en heren, is in de voorbije moeilijke maanden de drijfveer geweest van Open Vld, ook in de regering. Dàt is de motivatie, elke dag, van de Open Vld-ministers om hun job te doen. En het mag nog eens gezegd worden. Dat is de ingesteldheid van onze partijvoorzitter. Tijdens de moeizame onderhandelingen, tijdens de regeringsvorming en nu nog altijd. We mogen blij zijn dat zo’n begeesterende voorzitter aan het roer staat van onze partij.

 

Vrienden, wij leven in een land met ongelooflijke mogelijkheden. Nog deze week kopte een krant ‘Creativiteit doet economie groeien’. Op vlak van uitvoer van creatieve goederen staat België wereldwijd op de negende plaats. Kunnen we een land dat met kennis, innovatie en creativiteit zo goed scoort, overleveren aan het status quo? Op een moment dat ondernemers en werknemers mee bouwen aan deze creativiteit zouden wij, politici, de handdoek in de ring gooien? Ik kan dit niet aanvaarden. Integendeel, wij moeten er alles voor doen om deze creatieve economie meer zuurstof te geven.

 

Daarom moeten we de verstarring, het immobilisme, doorbreken. We moeten geloven in onze kracht dat we die kunnen doorbreken.

 

En wij liberalen hebben daar de beste recepten voor. Die recepten werkten in het verleden. Ze zullen ook in de toekomst werken.

 

Mag ik dit misschien met een bekend buitenlands voorbeeld illustreren? Mag ik de uitspraak van Barack Obama van de voorbije dagen parafraseren?

 

“Yes We Can”. Wij kunnen dat.

 

Meer jobs: er kwamen er 200.000 bij. En als we willen, worden er dat de volgende vier jaar meer dan 200.000. Als we dat willen, dan kunnen wij dat.

 

Minder belastingen: die daalden de voorbije acht jaar, en dat kan ook morgen weer. Wij kunnen dat.

 

Gezonde begrotingen: acht jaar op een rij in evenwicht. Wat sommigen daar ook over zeggen. Dat kunnen wij morgen opnieuw.

 

Vrienden, wat leidt ons in de dagelijkse politiek? Wat drijft u en mij? De sterke overtuiging dat we zaken kunnen veranderen en verbeteren. Wij geloven niet in de maakbaarheid van de samenleving. Wij geloven dat samenlevingen kunnen verbeterd worden. Met de juiste maatregelen kunnen we dingen in beweging brengen.

 

Neem nu de staatshervorming. Vandaag lijkt het op een strategospel. Scoren op de kap van anderen, lachen met anderen, de tegenstellingen tussen de gemeenschappen aanscherpen. Zoals het scenario van een goedkope film, met de goeden en de slechten. ‘Wij’ hanteren een andere aanpak. Een open agenda, gebaseerd op wederzijds respect en dialoog, zoals we voor de verkiezingen beloofd hebben.

 

Wij geloven dat de gemeenschappen in ons land nog wél kunnen samenleven, dat regeringen nog wél kunnen samenwerken. Mensen kiezen niet zomaar voor separatisme.

 

Om die reden moeten we de communautaire problemen oplossen. We moeten de communautaire hypotheek in ons land lichten. We moeten van die communautaire wier afgeraken. Sommige sociaal-economische ingrepen zullen maar lukken met een verdere bestuurlijke hervorming. Het ene kan niet zonder het andere. Beide zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

 

Regio’s moeten fiscale autonomie krijgen om zelf lasten te verlagen. Ook de vennootschapsbelasting. Maar ook de federale staat moet versterkt worden. Vandaar ons blijvende pleidooi voor een federale kieskring. We zullen daar niet van af stappen.

 

Voor Open Vld zijn er volgens mij drie grote uitdagingen:

 

Ten eerste: een substantiële belastingverlaging blijft noodzakelijk. Want daardoor verhogen we de koopkracht, stimuleren we het ondernemen en activeren we de werklozen. Inderdaad, ‘It’s the economy, stupid’.

 

Ten tweede is werk de beste garantie voor de toekomst. Werk is de sleutel tot een economie die groeit. Werk is de oplossing om de kosten van de vergrijzing op te vangen. Werk houdt de sociale zekerheid betaalbaar. Werk is een hefboom om mensen uit de armoede te houden.

 

Ten derde: gezonde overheidsfinancies. Ik verzet mij met klem tegen het verhaal van ‘er is geen geld’. De voorbije acht jaar hoorden we die grijsgedraaide plaat altijd van de oppositie. En toch kwamen er meer dan 200.000 jobs bij, toch verlaagden we de belastingen, toch realiseerden we acht keer op rij een begroting in evenwicht. Waarom zou dat dan nu niet lukken? Moet ik het opnieuw zeggen: Yes We Can!

 

Vrienden, we hoorden de voorbije maanden vaak dat we in een regering zijn gestapt die geen project heeft. Er zou geen cement zijn dat de regeringspartijen bijeen houdt. Er wordt niets beslist. Er wordt alleen maar geruzied.

 

Het klopt dat de afgelopen periode geen toonbeeld was van voorbeeldige politiek. Maar ik aanvaard niet dat onze liberale ministers in de federale regering hun job niet zouden doen.

 

Wie zette de economische migratie hoog op de politieke agenda?
Wie heeft de moed om het asielbeleid nog doorzichtiger en humaner te maken?
Wie wil meer concurrentie om de consument te beschermen?

 

Wie voert een buitenlands beleid dat doordrongen is van de grote beginselen van humanisme en liberalisme, van het respect voor de mensenrechten?

 

Beste vrienden, het zijn Annemie Turtelboom, Vincent Van Quickenborne en Karel De Gucht. Stuk voor stuk sterke liberale ministers die in deze moeilijke tijden hun nek uitsteken.

 

Ik kan nog andere zaken aan dit rijtje toevoegen: de hervorming van de civiele veiligheid zit op kruissnelheid. Er is een veiligheidsplan voor de aanpak van de criminaliteit. Politiediensten maken werk van de strijd tegen overlast, rondtrekkende dadergroepen en terrorisme.
Het kan niet langer dat door de politie opgepakte daders in de kortste keren weer vrij rondlopen.

 

Wij willen een lik-op-stuk-beleid omdat straffeloosheid de democratie verziekt.

 

We hebben er voor gezorgd dat op ethisch vlak het debat niet doodbloedt. Er zijn maatregelen genomen om de zelfstandigen beter te ondersteunen. Gepensioneerden mogen meer bijverdienen, de solidariteitsbijdrage valt ten dele weg. Allemaal verworvenheden die de liberale ministers hebben afgedwongen. Wij laten ons niet verlammen. Wij kanten ons, en blijven ons kanten tegen immobilisme.

 

Mogen we nu tevreden zijn? Neen. Elke dag zijn er nieuwe dossiers waarvoor we nog veel strijd moeten leveren. Ik wil er één aanhalen: de minimale dienstverlening bij de spoorwegen.

 

De afspraak is dat de regering hierover met de vakbonden overleg zal plegen. Als onze partij voorstellen uitwerkt over hoe zo’n minimale dienst er uit ziet, dan worden we weggelachen, weggehoond als fantasten, dan brengen we de veiligheid van de treinreizigers in gevaar. Sommigen vinden wel dat de treinen stipt moeten rijden, maar als ze niet kunnen rijden, is dat ook goed.

 

Ik aanvaard dit niet.

 

Als we miljoenen belastinggeld pompen in een overheidsbedrijf, dan mogen we toch verwachten dat zo’n bedrijf er is voor de mensen, voor de klanten? En niet voor de vakbonden?

 

Daarom vrienden, als het overleg met de vakbonden niets oplevert, zal de regering na de zomer haar verantwoordelijkheid nemen en in dit dossier beslissen.

 

Beste vrienden, ik heb de voorbij dagen en weken de intens boeiende verkiezingscampagne van de democraten in de Verenigde Staten gevolgd. Ik was en blijf onder de indruk van zoveel enthousiasme in de politiek. Mensen die nooit aan het politiek debat deelnemen, kwamen op straat, gingen naar meetings en volgden de strijd van de democraten. Ze waren begeesterd door de boodschap van hoop, verandering en geloof in eigen kunnen.

 

Wel, dat moet ook in deze moeilijke dagen onze politieke boodschap zijn. We moeten grenzen verleggen, ons niet bij de situatie neerleggen, maar veranderen. Wij zijn een hervormingsgezinde partij, die zich afzet tegen de angst en onzekerheid, tegen het enge nationale en xenofobe denken in. Wij zijn optimisten en voluntaristen.

 

We hebben de kracht van de overtuiging dat de toekomst beter zal zijn dan vandaag. In het verleden hebben we dat bewezen. In de toekomst zal dit niet anders zijn.

 

Ik dank u.

Focus