Huldebetoon aan de slachtoffers van de spoorwegramp in Buizingen
De treinramp in Buizingen, op maandag 15 februari laatstleden, heeft 19 mensen het leven gekost; 174 anderen zijn gewond geraakt, van wie 10 zeer ernstig. Nog maar enkele weken voordien, op 27 januari, was België getroffen door een even grote tragedie: de ontploffing van een appartementsgebouw in Luik. Telkens vielen slachtoffers uit zowel het noorden als het zuiden van het land: rampen kennen geen grenzen.
Geachte collega’s,
De treinramp in Buizingen, op maandag 15 februari laatstleden, heeft 19 mensen het leven gekost; 174 anderen zijn gewond geraakt, van wie 10 zeer ernstig.
Nog maar enkele weken voordien, op 27 januari, was België getroffen door een even grote tragedie: de ontploffing van een appartementsgebouw in Luik.
Telkens vielen slachtoffers uit zowel het noorden als het zuiden van het land: rampen kennen geen grenzen.
Lorsque nous sommes confrontés à de tels événements, nous nous posons tous spontanément la question de la responsabilité. S'agissait-il d'une erreur humaine, d'une déficience technique ou, peut-être, d'une combinaison des deux? Et les conséquences désastreuses de cette erreur ou de cette déficience n'auraient-elles pas pu être évitées?
Très rapidement après la catastrophe, un doigt accusateur a été pointé dans plusieurs directions. Il me semble quant à moi souhaitable, Chers Collègues, de ne pas anticiper les résultats de l'enquête menée à différents niveaux.
La seule conclusion que nous puissions tirer à ce jour est que la sécurité des voyageurs requiert une attention de tous les instants. L'entreprise publique qu'est la SNCB a le devoir de garantir la sécurité des centaines de milliers de voyageurs. Chaque investissement en vue d'offrir à ces derniers des liaisons nouvelles, plus modernes et plus confortables doit dès lors aller de pair avec un investissement pour plus de sécurité, d'autant plus que notre époque est caractérisée par une mobilité croissante et, par conséquent, un trafic toujours plus intense de voyageurs.
Hier en nu wil ik, namens onze vergadering, mijn meest oprechte deelneming betuigen aan de familieleden van de slachtoffers.
Het verlies van een dierbare is een bijzonder traumatische gebeurtenis, die de nabestaanden tekent voor het leven, alle begeleiding ten spijt; in dit geval maken de omstandigheden het nog moeilijker om dat verlies te verwerken.
Onze gedachten gaan ook uit naar de gewonden, die we een snel herstel wensen.
We danken ook alle hulpdiensten, die zich snel en efficiënt ontplooiden in het raam van het provinciale rampenplan.
