NL | FR

Ruwe versie:

 

Voorafgaand toch even opmerken dat wij na de woordbreuk van onze coalitiepartners om het probleem BHV niet op te lossen, wij consequent gebleven zijn. Afspraken zijn afspraken. Pacta sunt servanda! Dit betekent nog iets in de politiek: wij staan op een gegeven woord!

 

Niet omwille van het probleem BHV as such. Ik ben trouwens in de afgelopen weken niet veel kiezers tegen gekomen die mij daarover hebben aangesproken. Wel omdat wij wisten dat door die vertrouwensbreuk over geen enkel maar dan ook geen enkel dossier nog zou kunnen worden beslist.

 

Het zou onverantwoord, ja zelfs crimineel geweest zijn, toe te laten dat alle andere belangrijke dossiers, waarover mensen mij wel hebben aangesproken zoals hun job, hun pensioen, hun sociale zekerheid, hun toekomst, gedurende nog eens een jaar onder de mat zou worden geveegd.

 

 

Op een ogenblik dat in alle andere landen alle hens aan dek worden geroepen, ik denk aan Nederland, Duitsland, de Scandinavische landen. Op een moment dat in al deze landen moedige maatregelen getroffen worden om de financieel-economische crisis aan te pakken, dreigden wij in een soort regering van lopende zaken terecht te komen. Een regering van surplace, van immobilisme, van wederzijds wantrouwen. Hiervoor hebben wij ons land willen behoeden, dit hebben wij ons land willen besparen.

 

Het was een moedige daad van onze voorzitter. Daarvoor verdient hij alle lof. Laat ons trouwens niet vergeten dat het Jean-Luc Dehaene was die 2 dagen voor Alexander de handdoek al in de ring had gegooid!

 

 

Wat is nu de inzet van deze verkiezingen?

Ten eerste en het belangrijkste: onze economie. It’s still the economy, stupid!

We mogen nooit vergeten dat onze economie de motor van onze welvaart is.

Een goed draaiende economie creëert jobs en maakt het mogelijk om een sterke sociale zekerheid uit te bouwen om de kosten van de vergrijzing op te vangen. Laat ons duidelijk zijn: armoede is een regelrechte schande. Maar een job is wel nog altijd de beste sociale  bescherming. Je kan nu eenmaal geen sociaal paradijs bouwen op een economisch kerkhof!

 

Vandaag bedraagt onze activiteitsgraad slechts 61%. In Nederland is 77% van de bevolking aan de slag, in Duitsland 71%, in het Verenigd Koninkrijk 70%. Daar ligt het hoofdprobleem. Daar ligt het kalf gebonden!

 

Onze concurrentiekracht wordt bedreigd. We worstelen met een loonhandicap van meer dan 3%. Niemand met enige verantwoordelijkheidszin kan zich permitteren om dat probleem zo maar onder de mat te vegen!

 

Er is dringend een sense of urgency nodig. Kijk naar landen zoals Spanje en Griekenland, niet toevallig onder het bewind van socialistische premiers. Vandaag wordt hun bevolking verarmd met maar liefst 10%. Hun ambtenaren leveren vandaag  5 tot 10% in. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden!

 

Daarom alle lof voor onze ministers, en voor Guy Van Hengel in het bijzonder, die er in geslaagd is om het Belgisch tekort te beperken tot 4,3% . Daarmee doen we het ruim beter dan heel wat andere EU lidstaten.

 

Maar als de politieke wil ontbreekt om cruciale dossiers op te lossen zoals onze arbeidmarkt, onze pensioenen en onze concurrentie positie. Als die wil ontbreekt om die dossiers aan te pakken is het moediger om het woord aan de kiezer te geven.

 

En ja, we zullen dus in de komende 5 jaar een politiek moeten voeren van loonmatiging. Er is geen andere uitweg.

 

Als de vakbonden nu eens echt bekommerd zouden zijn om jobs, als ze echt moedig zouden zijn, dan zouden ook zij die stap moeten zetten. Als ik mijnheer De Leeuw bezig hoor, heb ik soms het gevoel dat hij meer bekommerd is om de werklozen hun uitkering te laten behouden. Want hij mag die betalen met ons geld. Hij krijgt er zelfs nog een fikse vergoeding bovenop voor zijn vakbond. Daarover is het ABVV meer bekommerd dan wel over jobs te creëren. Wie en wat verdedigen die vakbonden eigenlijk?

 

Wat is dan het ontgoochelende in deze campagne? De vaststelling dat alle andere partijen die discussie niet willen of zelfs niet durven aangaan. Ook de NVA niet! Maak Vlaanderen onafhankelijk en er vallen 500.000 jobs als gebraden kippen uit de hemel. Zelfs Siegfried Bracke heeft gezegd dat dit klinkklare nonsens zijn. Hij heeft gelijk.

 

Een citaat dat ik u niet wil onthouden is er eentje van Rik Torfs.

In tempore non suspecto heeft hij gezegd: 'Om een sukkelende economie weer op gang te trekken is optimisme nodig, vertrouwen en ondernemerschap, mensen die de handen uit de mouwen willen steken. Zo kom je vanzelf bij de liberalen uit.' Hij heeft ook gelijk!

 

Maar het zijn vooral de socialisten die uitblinken in onnoemelijk vaagheid of ondraaglijke lichtheid.

Neen, eigenlijk zijn ze wel duidelijk. Belastingen, belastingen en nog eens belastingen. Nieuwe belastingen in plaats van jobs, jobs en jobs.

 

Mag ik eens lachen met de slogan “doe de rijken de crisis betalen”?   

Vandaag zorgt 30% van de belastingbetalers voor 70% van de totale fiscale ontvangsten. Laat ons eerlijk zijn. Wij hebben lastenverlagingen doorgevoerd in de personenbelasting, ook via de decumul en via de indexatie van de belastingschalen. CD&V heeft hierover 40 jaar alleen maar gepraat. Wij hebben het gedaan.

 

We kampen nog steeds met een te hoge fiscale druk. Wat zegt mevrouw Gennez daarop? Voeg er nog een vermogensbelasting aan toe! Mensen die werken betalen belasting op hun inkomen uit arbeid. Op het huis dat ze verwerven betalen ze onroerende voorheffing. Op het zuurverdiend geld dat ze sparen en dat ze eventueel beleggen betalen ze roererende voorheffing. En de sp.a zegt: we pakken ze nog eens! Daar doen wij niet aan mee!

 

En wie zal die 8 miljard van de socialisten mogen afdokken? Niet de superrijken, maar wel de modale 2-verdieners die hun leven lang gewerkt en gespaard hebben. Spaargeld waarmee ze misschien een stukje bouwgrond willen kopen voor hun kinderen. Het zijn die mensen die voor tweede keer gepakt zullen worden. Ik herhaal: zonder ons! Met ons komt er geen verhoging van lasten op arbeid, op sparen en op investeren.

 

22 miljard besparingen is veel geld. Zeer veel geld. Maar het kan. Wij zeggen ook hoe.

 

Er is nog steeds niks veranderd. Wij moeten de taart bakken, zij zullen ze wel verdelen. Wij zullen de koe bij de horens moeten pakken, zij gaan onmiddellijk onder de uier liggen.

 

Dat is de fundamentele keuze voor zondag. De keuze voor liberalen die zoals in Nederland de moed hebben om te kiezen voor een weg waarbij eerst de overheid ontvet wordt. De overheid die als eerste in eigen vlees snijdt. De politiek moet het voorbeeld geven. Gedaan met de inflatie van politiek personeel. Slank de kabinetten af. Schaf de senaat af en de provincieraden. Vervang de ambtenaren die op pensioen gaan niet. Als overheid moeten we eerst zelf het goede voorbeeld geven.

 

Dat moeten we doen met een gedurfd economisch herstelbeleid. Waarbij jongere en vooral oudere werknemers fiscale zuurstof krijgen zodat werken beloond wordt. Wie werkt verdient beter. We moeten het verschil tussen werken en niet werken groter te maken, we moeten meer mensen aan de slag krijgen en ondernemers ruimte geven om te ondernemen.

We moeten ze letterlijk en figuurlijk ruimte geven.

 

Om 80.000 vacatures die zelfs in crisistijden niet ingevuld geraken, nu eens eindelijk in te vullen en op die manier onze welstand en welvaart te verzekeren naar de toekomst.

 

De inzet van deze verkiezingen gaat over partijen die ofwel de rustige vastheid prediken, ofwel zoals wij kiezen voor een sterk en gedurfd economisch verhaal. Over partijen die ofwel beloften blijven doen die financieel totaal onhaalbaar zijn ofwel zoals wij een sluitend en realistisch financieel plan kunnen voorleggen.

 

Zondag 13 juni, overmorgen, gaat over de keuze tussen ofwel een sociale zekerheid als hangmat of een sociale zekerheid als vangnet.

 

De keuze om gepensioneerde mensen te verbieden, ja zelfs te straffen om nog te werken. De keuze om mensen op 52 jaar op brugpensioen te sturen en te veroordelen tot inactiviteit tot hun 65.

 

De keuze tussen jonge schoolverlaters ofwel onmiddellijk een uitkering te geven om te wachten op een job, ofwel die middelen in te zetten om hen te begeleiden, om hen aan te moedigen en eventueel om te scholen om die job te vinden.

 

 

De inzet van deze verkiezingen gaat ook over een hervorming van onze instellingen. Over een staatshervorming. Laat mij daarover kort zijn.

 

Ons land is 3 jaar geblokkeerd geweest door politieke doping. Door de verbale krachtpatserij van één man. U weet wel, die van de 5 minuten politieke moed.

 

Zonder wederzijds respect. Zonder respect voor dialoog of onderhandelingen. Denken dat je de anderen moet vernederen en schofferen om te komen tot een communautaire doorbraak. Zo werkt het niet.

 

Om een akkoord te kunnen sluiten moeten je met twee zijn. En ja, wij willen een confederaal België. Wij willen een staatshervorming die vooral dienstig is voor mensen. Geen staatshervorming die mensen dienstig maakt aan onwerkbare instellingen.

 

Wij kiezen voor sterke regio’s die niet alleen bevoegdheden krijgen op economisch vlak maar ook de fiscale instrumenten in handen krijgen om een beleid op maat waar te maken.

 

Maar wij willen bovenal dat ons land blijft bestaan. Geen enkel separatist kan mij uitleggen wat er in het geval van een vechtscheiding met Brussel zal gebeuren.

 

In het buitenland, daar kent men België misschien. Vlaanderen kent men nauwelijks. Maar Brussel kennen ze wel als het zenuwcentrum van internationale politiek.

 

De vechtscheiding waarop sommigen aansturen en waarbij we Brussel zouden moeten lossen, is ronduit slecht. Slecht voor onze ondernemers, voor onze economie en voor buitenlandse investeringen.

 

Eerlijk gezegd, ik kan ook niet meer volgen. Vlaamse onafhankelijkheid blijft het einddoel. De ene dag zweert men op een internationale persconferentie nog bij termen als soft evolution en no revolution. Maar de volgende dag moet Brussel worden afgeschaft. 

 

Er wordt constant warm en koud geblazen. Waar hij wel duidelijk in is, is over de man met het strikje. Tijdens de campagne van vorig jaar werd hij nog afgeschilderd als de baarlijke duivel, maar vandaag mag hij wel premier worden. Begrijpe wie begrijpe kan.

 

Tegen belastingverhogingen zijn wij de enige waarborg. Van de Sp.a weten we het.  CD&V wil bijkomende belastingen op het spaargeld heffen en wil de dienstencheques duurder maken. De NVA zwijgt in alle talen. Ik weet wel dat we nog geen 2 weken uit de Vlaamse regering waren en de Vlamingen hun jobkorting al kwijt waren.

 

 

Eigenlijk zijn er maar 2 wegen:

 

De weg van de gemakkelijkheidspolitiek, van de oude recepten en van belastingverhogingen. Of de weg die wij voorstaan. De weg van orde op zaken, van zuurstof voor zij die werken en ondernemen. De keuze voor de vele duizenden zelfstandigen, de kleine en middelgrote ondernemingen, de Vlaamse bedrijven. Het zijn zij die in moeilijk tijden onze economie rechthouden. Daarvoor verdienen ze respect.

 

Indien vandaag 1 op 3 kiezers nog geen beslissing heeft genomen, als 1 op 3 dus nog  kan overtuigd worden, dan betekent dit dat wij vanaf nu nog tot aan de sluiting van de kiesbureaus zondagnamiddag nog de tijd hebben om die mensen aan te spreken.

 

Wij zijn hier vanavond met meer dan 500 mensen. Als ieder van u er in slaagt om nog 10 mensen die nog twijfelen te overtuigen, dan kunnen we samen rekenen op nog 5000 kiezers extra.

 

We moeten deze laatste uren nog gebruiken. Zij kunnen het verschil maken! Zij kunnen aantonen dat de opiniepeilers andermaal ongelijk hadden. Zij kunnen er voor zorgen dat ook ons land , nadat onze partij al een nieuwe start heeft genomen, op 14 juni klaar staat voor een nieuwe start.

Focus